31 Ιανουαρίου 2019

Ο Max αντιμετωπίζει τη ζωή ως ταξίδι, και η Αθήνα είναι ένας όμορφος ταξιδιωτικός προορισμός. Διαβάστε περισσότερα για την πρόσφατη ζωή του.

Ο Max B. κατάγεται από τη Γερμανία, σπούδασε βιομηχανικό σχεδιασμό, και δούλεψε μαζί με τον πατέρα του ως sound designer στην κινηματογραφική βιομηχανία του Βερολίνου. Έχοντας ζήσει όλη του τη ζωή στο Βερολίνο, ένιωσε την ανάγκη να ταξιδέψει και να ζήσει κάπου αλλού.

Ταξίδευε με ένα μικρό βαν Volkswagen στην Ευρώπη, οπότε έχει ήδη γνωρίσει τη νομαδική ζωή. Πριν από έναν χρόνο, αποφάσισε να φτιάξει ένα σπίτι σε ένα πιο ευρύχωρο βαν, και να ταξιδέψει πιο μακριά. Αρχικά σκεφτόταν να ταξιδέψει στην Ασία ή στην Ινδία, όταν όμως έφτασε στην πρώτη του στάση, την Αθήνα, βρήκε δύσκολο να συνεχίσει το ταξίδι του. Παρόλο που η πρόθεσή του ήταν να μείνει μόνο για λίγους μήνες, χάρη στους ανθρώπους, τη φύση, το φαγητό, και τη μουσική, αποφάσισε να παρατείνει τη διαμονή του.

«Η Ελλάδα είναι το είδος της χώρας στην Ευρώπη όπου νιώθεις καλά που βρίσκεσαι εκεί. Ας πούμε ότι οι άνθρωποι είναι πιο “Μεσογειακοί”. Η προσέγγιση είναι πιο ανοιχτή, και τα πράγματα είναι πιο χαλαρά εδώ γύρω.»

Είναι η πρώτη φορά που ο Max δουλεύει από έναν χώρο coworking. «Είναι ωραίο να μιλάς με όλα αυτά τα διαφορετικά είδη ανθρώπων. Δουλεύω με υπολογιστή και είμαι συγκεντρωμένος στην οθόνη συνέχεια, οπότε είναι καλό να έχεις κάποιον με τον οποίο μπορείς να κάνεις έναν διάλογο που και που, και να μαγειρέψετε μαζί.»

Η Ελλάδα ως πρώτη Στάση του Εσωτερικού του Ταξιδιού

Η πτυχιακή εργασία του Max αφορούσε τους Σύγχρονους Νομάδες (Modern Nomads). Λέει ότι η έννοια του όρου ταιριάζει στον τρόπο ζωής του, αν και προτιμά να μη λέει τον εαυτό του νομάδα, καθώς το ταξίδι του είναι πιο πνευματικό. «Η δουλειά που κάνω είναι ένα μέσο για να βγάζω τα προς το ζην. Η πραγματική μου εστίαση είναι στην παρατήρηση των εσωτερικών μου διεργασιών. Να δίνω χώρο ώστε να επιτρέπω και να κατανοώ τους φόβους, να αναρωτιέμαι τι είναι η αγάπη, γιατί επιδιώκουμε την ευχαρίστηση, και έτσι να αποκτώ βαθύτερη κατανόηση του Εγώ και της γενικής ανθρώπινης οδύνης.

Τον τελευταίο χρόνο έγινε πολύ προφανές ότι δεν μπορώ να συνεχίσω να δουλεύω λίγο πολύ μόνο για να βγάζω χρήματα, χωρίς να βλέπω με κανέναν τρόπο τη συνεισφορά μου στη βελτίωση της γενικής ευημερίας των ανθρώπων και του κόσμου στον οποίο ζούμε. Η Ελλάδα μού φαίνεται ένα καλό σημείο εκκίνησης, για να περπατήσω σε νέα μονοπάτια.»

Τώρα, ο Max ολοκληρώνει τη δουλειά του για μια γερμανική αστυνομική τηλεοπτική σειρά, και ξεκινά να δουλεύει σε μια ανεξάρτητη ελληνική ταινία, για μια παρέα φίλων σε μια κατάληψη στη Θεσσαλονίκη, και για την προσφυγική κρίση, ένα ντοκιμαντέρ με στοιχεία αφήγησης.